بسم الله نور

خیلی گذشت تا بفهمم دنیا چیه
یاد گرفتم محکم باشم و بجنگم در اوج سختی
اما گاهی انقد ویران میشم
که حتی خودمم ، نمیشناسم،خودمو.
---------------------------
میخواهم در اینجا بنویسم از این ببعد...
از رنج!رنج انسان شدن و انسان ماندن...
به قول شاملو ,,, کوه با نخستین سنگ ها آغاز میشود و انسان با نخستین درد...

....................................
از جمع های شلوغ اومدم اینجا تا بنویسم...تا از دردهام کمتر بشه...
.
.
یا رفیق من لا رفیق له...❤
خدای من دنیای من...همه ی دارو نداره من...

بسم الله نور

خیلی گذشت تا بفهمم دنیا چیه
یاد گرفتم محکم باشم و بجنگم در اوج سختی
اما گاهی انقد ویران میشم
که حتی خودمم ، نمیشناسم،خودمو.
---------------------------
میخواهم در اینجا بنویسم از این ببعد...
از رنج!رنج انسان شدن و انسان ماندن...
به قول شاملو ,,, کوه با نخستین سنگ ها آغاز میشود و انسان با نخستین درد...

....................................
از جمع های شلوغ اومدم اینجا تا بنویسم...تا از دردهام کمتر بشه...
.
.
یا رفیق من لا رفیق له...❤
خدای من دنیای من...همه ی دارو نداره من...

فردا صبح باید شال و کلاه کنم برم دانشگاه لعنتی...شهریه رو ثبت کنم تا سایتم برای انتخاب واحد باز بشه...این سالای اخر متنفرتر و بی حوصله تر شدم...اصن چرا اومدم این رشته...همش عدد ..همش حساب...همش بدبختی....روز اولی که معلم تو هنرستان اومد بچه هاااا میدونین این رشته یه فکررررر باااااز میخواد و یه عالمه تمرکز و.....همونروز یه پوزخند یه به این بخت و به این اقبال زدم...تا همین لحظه که دانشجوعم...عح... ه

بسم الله نور

خیلی گذشت تا بفهمم دنیا چیه
یاد گرفتم محکم باشم و بجنگم در اوج سختی
اما گاهی انقد ویران میشم
که حتی خودمم ، نمیشناسم،خودمو.
---------------------------
میخواهم در اینجا بنویسم از این ببعد...
از رنج!رنج انسان شدن و انسان ماندن...
به قول شاملو ,,, کوه با نخستین سنگ ها آغاز میشود و انسان با نخستین درد...

....................................
از جمع های شلوغ اومدم اینجا تا بنویسم...تا از دردهام کمتر بشه...
.
.
یا رفیق من لا رفیق له...❤
خدای من دنیای من...همه ی دارو نداره من...

امروز رفتم شهریه رو دادم و حالا دل تو دلم نیست که موعد انتخاب واحد برسه و مطمئن بشم که العبد استادم نیست...و اگر باشه...و اگر...باشه...حذفش میکنم...یا اصلا نمیگیرم...سختم میشه...عقب میوفتم...خیلی سخته برام همچین تصمیمی...اما از اون سخت تر نشستن سر کلاساشه...با اون هیبتش...دیو... هوووف... خیلی اذیت شدم تا رسیدم...گرمای هوا...شرجی...انگار باید با حوله فقط رفت...اینایی که اینهنه ادایش میکنن غلیظ تو ا

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم شهریور ۱۳۹۶ساعت 3:49 توسط گمنام|

بسم الله نور

خیلی گذشت تا بفهمم دنیا چیه
یاد گرفتم محکم باشم و بجنگم در اوج سختی
اما گاهی انقد ویران میشم
که حتی خودمم ، نمیشناسم،خودمو.
---------------------------
میخواهم در اینجا بنویسم از این ببعد...
از رنج!رنج انسان شدن و انسان ماندن...
به قول شاملو ,,, کوه با نخستین سنگ ها آغاز میشود و انسان با نخستین درد...

....................................
از جمع های شلوغ اومدم اینجا تا بنویسم...تا از دردهام کمتر بشه...
.
.
یا رفیق من لا رفیق له...❤
خدای من دنیای من...همه ی دارو نداره من...

کاش رو اعصابم بیشتر مسلط میبودم... قشنگ معلومه اینروزا هیچ حال خوشی ندارم...هرچقد برنامه میریزم اینکارو میکنم اینو رعایت میکنم با این حرف میزنم با اون شرط میکنم...اخرش یکلحظه عنان از کف میدم... معمولا صبرم زیاده...تاجاییکه یادم میاد زیاد بوده...مگر.... اگر بی حوصله و دلگرفته و داغون باشم حکم انبار پر کاهیم که کبریت بندازن توش... اگر حرف خیلی سنگین باشه... اگر اینطور بود چرا هیچوقت...درست و حسابی ج

میگن از هرچی بترسی سرت میاد...خب راست میگن...از اینکه روزی افسرده بشم میترسیدم از اینکه روزی صدای خنده هام گم بشن میون یه عالمه سکوت..بهت...میون صدای هق هق . ..از اینکه زندگی برام بی هدف بشه...خسته بشم...بترسم.... اما شد.... من افسردم... روز و شب پیش همه روی لبم لبخندهست تا حواس احدی جمع به بغضم نشود... ...... اما دیگه همون لبخندم نیست.... خیلی سعی کردم...خیلی...به زمین و اسمون چنگ انداختم...گریه

آدم گریزم...خیلی زیاد.. دلم نمیخواد از خونه برم بیرون...حوصله تلویزیونو ندارم سالی یبارم بگذره روشنش نمیکنم.. از همه دوستام بریدم چون توقع داشتن باشون برم بیرون...البته همچین زیادم نبود..همون یکی...چه فرقی داره... یکی یا هزارتا... دلم زیادی میگیره...کاش میتونستم برم روزا بیرون...اما سیس دو شیفت سرکاره...شاید کارکردن اون منو بیشتر غمگین کرد.. یه حرفی بهش زدم دو ماهه پیش...گفتم مشهد نرم دیگه ادمی ا

اگر روزی به پیری رسیدم... بدون شک...حسرت این روزارو میخورم... اما کاش این نوشته ها بمونه...که مدرک باشه...که یادم بیاد که چرا هیچوقت مث هم سالام نتونستم زندگی کنم.. من از زندگی خواستم حداقل نرمال باشه...مث بقیه...چیزایی که معمولی ترین ادما دارنش...اما یطور عجیبی شدیم...زندگی دونه دونه گرفتمون و یه چک زدمون و پرتمون کرد گوشه ای...این وسط من شدم چک خور روزانه... خدا انقد بهم نعمت داده چشام کوره...هی

کاش شهید خلیلی دوباره زنده میشد..میشد داداشم...بعدش دیگه تا اخر عمر ولش نمیکردم..همیشه داشتمش...همیشه...حالمو خوب میکرد...بهم میرسید...کمک میکرد...حواسش بهم بود...شبا که میدید دلم گرفته میبردم دورم میداد تو شهر...منو میبرد به آسمون...آسمون!!! خب پس الان بهتر میتونه ببرتم آسمون ...الانکه خودش تو آسمونه.... کاش داشتمت...کاش ... میدونی چقد شبیه #و هستی...خیلی...اونم شبیه توعه...اما اصلا مرده زنده ی م

بسم الله نور

خیلی گذشت تا بفهمم دنیا چیه
یاد گرفتم محکم باشم و بجنگم در اوج سختی
اما گاهی انقد ویران میشم
که حتی خودمم ، نمیشناسم،خودمو.
---------------------------
میخواهم در اینجا بنویسم از این ببعد...
از رنج!رنج انسان شدن و انسان ماندن...
به قول شاملو ,,, کوه با نخستین سنگ ها آغاز میشود و انسان با نخستین درد...

....................................
از جمع های شلوغ اومدم اینجا تا بنویسم...تا از دردهام کمتر بشه...
.
.
یا رفیق من لا رفیق له...❤
خدای من دنیای من...همه ی دارو نداره من...

برای تو مهم نیست این روزا کنار این آدما چی کشیدمبعد تو رابطمو با همه قطع کردم جوابه هیچ کسو بعد تو نمیدم...دیگه جایی نمیرم نمیگم رفتینمیخوام بفهمن بهم میخندنمن عزیزم یه چند سالیه که بعد از تو دارم هر روز با نبودنت میجنگم...درکه این جمله برای من چقدر سخت شده به کسی که دیگه نیست بگی دلم تنگ شده...سخته اون با عشقه رویاهاش هم قصر شدهخیلی سخته میگن عیب نداره خوشبخت شده!...چشمامو میذارم رو هماحساسینداری

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

بسم الله نور

خیلی گذشت تا بفهمم دنیا چیه
یاد گرفتم محکم باشم و بجنگم در اوج سختی
اما گاهی انقد ویران میشم
که حتی خودمم ، نمیشناسم،خودمو.
---------------------------
میخواهم در اینجا بنویسم از این ببعد...
از رنج!رنج انسان شدن و انسان ماندن...
به قول شاملو ,,, کوه با نخستین سنگ ها آغاز میشود و انسان با نخستین درد...

....................................
از جمع های شلوغ اومدم اینجا تا بنویسم...تا از دردهام کمتر بشه...
.
.
یا رفیق من لا رفیق له...❤
خدای من دنیای من...همه ی دارو نداره من...